به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

جهان پیر است و بی​بنیاد از این فرهادکش فریاد

ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرق چینم

که سلطانی عالم را طفیل عشق می​بینم

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

که غوغا می​کند در سر خیال خواب دوشینم

اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

همانا بی​غلط باشد که حافظ داد تلقینم